Понекогаш вистинскиот раст се случува само кога ќе се соочиме со она што најмногу нè плаши и нè боли.

Невронауката ни нуди важна перспектива.

Постои дел од мозокот, предниот и средниот цингуларен кортекс (ACC / MCC) – кој е поврзан со истрајност, саморегулација и надминување на внатрешен отпор.

• Тој не се зајакнува кога ни е лесно
• Не се активира од болка сама по себе
• Туку од свесен избор да останеш со напорот, иако не ти е пријатно

Важно е тука да разбереме дека автоматското страдање или позицијата на присилна жртва не водат до никаква промена или резултат – немаат ефект.

Но ако напорот е свесен, со смисла, со значење, со внатрешна регулација – тогаш мозокот навистина се менува.

Исклучително инспиративен пример од историјата за мене е личната приказна на Теодор Рузвелт.
Во ист ден ги изгубил сопругата и мајка си и во својот дневник напишал само една реченица:

„Светлината излезе од мојот живот.“

И наместо да потоне, заминал во Badlands (Северна Дакота) – екстремна, сурова и опасна средина.
Каубојски живот, физичка исцрпеност, студ, ризик, изолација, постојана изложеност на непредвидливост и опасност.

Тоа бил психолошки и егзистенцијален „фронт“ – ужасно место.

Тоа не било бегство, туку свесен избор да се соочи.

Затоа што внатрешната болка му била толку силна, што само надворешна, реална, телесна борба можела да ѝ парира.

Две години физички напор, ризик и неизвесност.

Кога се вратил, луѓето кажувале дека е комплетно различен човек – се вратил како „друг човек“.

Тоа било свесен избор да се соочи со својата тага, да ја канализира и да се промени.

Таквите приказни ни помагаат да му дадеме поинаква смисла на страдањето.
Не како доказ дека нешто не е во ред со нас, туку како процес што ја обликува личноста – од перспектива на невронауката.

Овие приказни од историјата ги споделувам со надеж дека ќе ни дадат вештини, храброст и знаење да дејствуваме и да излеземе од комфорт кризата во која живееме.

Завршни мисли

Внатрешната болка и стравот не се нешто што треба да го избегнуваме.
Напротив, свесниот избор да се соочиме со нив и да останеме со напорот е она што ја гради нашата сила, истрајност и карактер.

Вистинската трансформација не доаѓа од удобност, туку од храброст да се соочиме со тешкотиите, да го канализираме страдањето и да се промениме.

Невронауката ни потврдува дека свесниот напор, со значење и самоконтрола, го менува мозокот и ја зајакнува нашата способност да продолжиме напред.

Не се плашете од болката. Прегрнете ја, соочете се со неа и дозволете да ве направи посилен човек.

Да се зајакнеме, заедно.